แคลิฟอร์เนียปฏิบัติกันมายาวนานในการยอมให้ใครก็ได้ที่เป็นเจ้าของที่ดินขุดเอาน้ำใต้ดินมาใช้ได้ โดยไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมหรือต้องบันทึกว่าเอาน้ำไปใช้มากน้อยเท่าไหร่ ความจริงที่นี่เป็นที่เดียวที่ไม่มีกฎหมายบังคับการใช้น้ำใต้ดิน เกษตรกรชดเชยการใช้น้ำที่ขาดไปเนื่องจากมีกฎหมายกำหนดการใช้น้ำในช่วงหน้าแล้งโดยพวกเขาปั๊มน้ำใต้ดินมาใช้คิดเป็นตัวเลขประมาณ ๗๐ เปอร์เซนต์ของน้ำที่ขาดไป
การสูบน้ำขึ้นมาใช้อย่างที่ไม่มีกฎหมายบังคับกำลังทำลายแหล่งน้ำใต้ดิน มีการนำเอาน้ำใต้ดินไปใช้มากเกินกว่าการทดแทนทางธรรมชาติในอนาคตจะเกิดขึ้นได้ แม้จะมีการชดเชยจากน้ำฝนบ้างก็ตาม พื้นที่บางแห่งในเมืองเซ็นทรัลแวลเลย์พื้นดินทรุดตัวลงเดือนละ ๑ นิ้วเพราะการสูบน้ำไปใช้ อ่างเก็บน้ำในเมืองและบ้านเรือนนับร้อยหลังคาเรือนกำลังขาดน้ำ
เกษตรกรประสบความสำเร็จในการแลกความมั่นคงในการใช้น้ำในอนาคตกับผลผลิตทางการเกษตรช่วงหน้าแล้ง "พวกเขาหวังพึ่งการขุดหาน้ำใต้ดินโดยขุดลึกลงไปเรื่อย ๆ และเปลี่ยนที่ขุดไปเรื่อย ๆ โดยคิดว่าน้ำคงไม่มีวันหมด" เดวิด ออธ ผู้จัดการทั่วไปของการอนุรักษ์เมืองคิงส์ริเวอร์ กล่าว หน่วยงานนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองเซ็นทรัลแวลเลย์ซึ่งเป็นศูนย์กลางเกษตรกรรมของแคลิฟอร์เนีย "ผมไม่แน่ใจว่าเราจะยังมีหนทางที่จะเติมน้ำใต้ดินให้มีเท่าเดิมได้"
ที่นี่เช่นเดียวกันที่ความแห้งแล้งจะกดดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ฤดูใบไม้ล่วงปี พ.ศ.๒๕๕๗ มีการผ่านกฎหมายสำคัญซึ่งจะไม่เพียงควบคุมการใช้น้ำใต้ดิน แต่มีผลถาวรในการปกป้องแหล่งน้ำใต้ดินของแคลิฟอร์เนีย โดยจะต้องทำแผนที่น้ำใต้ดิน ทำการประเมินวัดปริมาณน้ำที่มีและชุมชนเกษตรกรทั้งหมดจะได้รับอนุญาตให้สูบน้ำขึ้นใช้ในปริมาณที่สามารถใช้คืนได้ในอนาคตไม่ว่าจะโดยวิธีธรรมชาติหรือมือมนุษย์ น้ำใต้ดินทั้งหมดจะต้องได้รับการบริหารจัดการให้เป็นทรัพยากรที่มีความยั่งยืนถาวร
กฎหมายจัดการน้ำอย่างเด็ดขาดนี้ถือว่าเป็นสิ่งที่นำสมัยที่สุดของประเทศ เป็นตัวอย่างที่ดีของการปรับเปลี่ยนนโยบายให้สอดรับการสถานการณ์วิกฤติที่เกิดขึ้น อย่างที่เคยเกิดขึ้นโดยไม่คาดหมายสองสามปีที่ผ่านมา ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้การสูบน้ำถือเป็นสิทธิส่วนบุคคลของประชาชนในรัฐนี้ ถึงแม้ว่ากฎหมายสร้างความสมดุลการสูบน้ำและกักเก็บน้ำจะยังไม่เป็นผลสมบูรณ์จนกระทั่งปี พ.ศ.๒๕๘๕ เกษตรกรแคลิฟอร์เนียจะต้องปรับตัวและวิธีปฏิบัติอีกครั้งเมื่อเวลานั้นมาถึง แคลิฟอร์เนียจะต้องเป็นตัวอย่างในการนำน้ำฝนและน้ำที่ท่วมขังผ่านวิธีการที่เหมาะสมให้กลับไปสู่ชั้นหินเก็บน้ำใต้ดิน
ปัญหาน้ำอาจเป็นปมปัญหาที่ส่งผลรุนแรง และบานปลายเกินรับมือได้ แต่มันก็เป็นปัญหาที่เกิดในท้องถิ่น คนที่อยู่ชิคาโกหรือดัลลัสอาจเลือกกินมะเขือเทศหรือผักกาดจากแคลิฟอร์เนียน้อยลง หรือยอมอดไวน์แคลิฟอร์เนีย แต่นี่ก็ไม่ใช่วิธีการต่อสู้กับภัยแล้ง
ในขณะที่แคลิฟอร์เนียผจญกับภัยแล้งอย่างสุดแสนสาหัสในประวัติศาสตร์ของรัฐนี้ด้วยความอดทน การปรับตัวในระยะสั้น ๆ ก็มีข้อจำกัดอยู่เช่นกัน เพราะไม่มีใครบอกได้ว่าภัยแล้งนี้จะจบสิ้นเมื่อใด นับตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๔๖ เป็นต้นมา แคลิฟอร์เนียเพิ่งจะมีโอกาสชื่นชมความชุ่มฉ่ำเพียงสี่ปีซึ่งก็มีปริมาณฝนระดับเฉลี่ยเท่านั้น ชาวแคลิฟอร์เนียอาจใช้ชีวิตอยู่แบบแล้ง ๆ ตลอดไปไม่ได้ แต่พวกเขาต้องปรับตัวให้อยู่ในสภาพอากาศใหม่
ทุกชุมชนในสหรัฐอเมริกาคือชุมชนของโลกที่พัฒนาแล้วก็จริงอยู่ เรามีระบบประปา ชลประทานที่ดี แต่ทุกระบบก็มีความเสี่ยงทั้งสิ้น ที่เห็นว่าน้ำยังเป็นปกติอยู่ทุกวันนี้ ชาวบ้านอาจมองไม่เห็นความไม่มั่นคง แต่เรายังคงต้องการให้น้ำไหลเป็นปกติอย่างเช่นที่นักวิชาการน้ำต้องการให้เป็นเช่นนั้นเช่นกัน
ทุกครั้งเมื่อจะใช้น้ำ จงถามคำถาม ๓ ข้อคือ หนึ่ง) น้ำประปาที่เราใช้อยู่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรไปบ้าง สอง) เราจะทำอย่างไรหากเราต้องใช้น้ำน้อยลง ๑๐ หรือ ๒๐ หรือ ๓๐ เปอร์เซนต์ และ สาม) เราจะสร้างกันชนน้ำประปาและหลักประกันแก่ลูกค้าน้ำประปาได้อย่างไร เราจะสอนพวกเขาให้ใช้น้ำน้อยอย่างไร และเราจะใช้แหล่งน้ำมือสองเช่นการเวียนน้ำใช้แล้วกลับมาใช้ใหม่ และการใช้น้ำฝนได้อย่างไร
ถ้าตอบคำถามข้างต้นได้อย่างมั่นใจ ผู้ตอบก็คงไม่รู้สึกลำบากหรือต้องจ่ายแพงกับค่าน้ำ แต่หากตอบคำถามข้างต้นด้วยความรู้สึกหวั่นวิตก เช่นนั้นการถามคำถามเหล่านั้นตอนนี้จะลำบากและแพงน้อยกว่ารอถามอีก ๖ เดือนหรือหนึ่งปีข้างหน้า
บทเรียนจากภัยแล้งที่หนักหน่วงที่เกิดขึ้นกับรัฐแคลิฟอร์เนีย ที่ผู้คนไม่ว่าจะอยู่ที่ใด จะเป็นที่แห้งแล้งอย่างตะวันตกเฉียงใต้หรือที่อุดมสมบูรณ์อย่างแถบเกรทเลค ควรจะยกเป็นอุทาหรณ์สอนใจได้
แคลิฟอร์เนียจัดการกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้พอดิบพอดี เพราะปัญหาค่อย ๆ เกิดขึ้นในขณะที่มีเวลาทำนโยบายและปรับทัศคติให้ทันได้ตลอดเวลา ๒๐ ปีที่ผ่านมา รัฐนี้อาจปรสบภาวะวิกฤติได้หากภัยแล้งยังรุนแรงต่อเนื่องไปอีกปีหรือสองปี แต่หากไม่เคยได้มีการทำงานอย่างหนักและวางแผนเพื่อรับมือกับภัยแล้งนี้ ตอนนี้รัฐคงพบกับภาวะวิกฤติไปแล้ว
ไม่มีใครในแคลิฟอร์เนียรอคอยฝน คนที่ทำงานบนตึกระฟ้าไปจนถึงชาวไร่ชาวนาที่เซ็นทรัลแวลเลย์ คนแคลิฟอร์เนียเตรียมรับมือด้วยวิธีการที่ทันสมัยที่จะทำให้รัฐแคลิฟอร์เนียสามารถปรับตัวทันกับสถานการณ์ภัยแล้งที่จะมาเยือนในครั้งต่อไป
In June, in the middle of the worst drought in California’s settled history, San Francisco did something bold that got almost no attention. The city passed an ordinance requiring all new developments of a certain size – commercial or residential – to install water recycling systems right on-site. Any new development of 250,000 square feet or larger will have to collect rainwater and gray water, clean it, and reuse it in the building or development for toilets, washing machines, and landscaping irrigation. New buildings with the recycling systems also will be able to sell this water to nearby buildings and developments.
With that ordinance – which passed the board of supervisors unanimously – San Francisco became the first city in the United States to make on-site water recycling mandatory. In the middle of the drought, the city was getting ready for the next one, the drought that will come in 2022 or 2052.
The drought in California entered its fifth year this summer. In April, for the first time in history, California’s governor, Jerry Brown, imposed mandatory water restrictions on the state’s water utilities, requiring residents to reduce their water use by 25 percent over 2013 amounts. In June, the first month in which this mandatory reduction was in force, residents surpassed that target, lowering municipal water use by 27 percent statewide, even though it was the hottest June in California history. In July, Californians did even better, cutting water use by 31 percent.
“It’s a different world,” Brown said. “We have to act differently.”
He made the announcement in a meadow in the Sierra Nevada mountains, where there would normally be 5 1/2 feet of snow on an April day. He was standing on bare ground. California gets one-third of its fresh water each year from melting snow, but in 2015, the snowpack was just 5 percent of the average, the lowest level ever documented. Ninety-five percent of the snow was missing – on top of the four driest years in state history.
California’s drought has been extraordinary any way you measure it. And because California has the largest economy in the United States, and has the largest population, and produces the most food – including half the nation’s fruits and vegetables – the drought has affected places far beyond Sacramento and San Diego.
But at the heart of this is an insight, largely overlooked: California has done pretty great in this drought.
The state’s economy is soaring – it has grown faster than the national economy in every year of the drought. California leads the country in creating new jobs, and it is attracting new residents faster than at any time in the last decade. Even its agricultural community – which uses 80 percent of the water the state requires each year – is increasing production and sustaining employment.
The way to plan for the turbulent future of water is by changing how people use it – not by hoping it will rain.
There are pockets of misery in the drought – communities where wells have run dry, where ordinary Americans struggle every day to get enough water, as if they lived in a developing nation without a water system instead of in the richest state in America. But the astonishing thing is how little impact the drought has had on the most important economy in the country. The reason isn’t that water doesn’t matter. Water does matter, and California has spent the last 20 years getting ready for this drought.
If you look closely, what’s really happening is that the state is pioneering a whole set of strategies and ideas that communities everywhere should grab hold of for themselves.
WITH THE WATER RECYCLING ORDINANCE, San Francisco’s officials were doing something rare when it comes to water: They were acknowledging reality, understanding that the way to plan for the turbulent future of water is by changing how people use it – not by hoping it will rain.
San Francisco has done this before. California’s last devastating drought stretched from 1987 to 1992, and once it ended, the city never relaxed its drought rules. Instead, it embarked on a determined effort to get residents and businesses to use even less water, permanently.
Today, two-thirds of all homes in San Francisco have low-flow toilets, extraordinary for a city of that age and density. Half of all homes in San Francisco have water-efficient washing machines. Since the last major drought, San Francisco has cut daily residential water use from 59 gallons per person to 49 gallons per person – less than half the U.S. average.
Scott Wiener is the city supervisor who wrote the water recycling law passed in June. “Water is kind of nuclear in California. We’ve been fighting about it for 150 years,” he says. “This is the time to take bold policy steps. A crisis has a way of opening up political opportunities to make policy changes that would have been unthinkable 5 or 10 years before.”
San Francisco’s efforts are mirrored across the state. California has a famously convoluted water system – the engineering is complicated, with river-size volumes of water moved from the north down to farmers in the Central Valley and the sprawling metropolises of the south. The state’s system of water rights and water law is equally complex, with farmers growing similar crops entitled to very different quantities of water at very different prices.
But in the southern cities in the last decade, a new ethic has taken hold: the idea that the cities need to strive for “water independence,” that relying on water imported from Northern California and from the Colorado River doesn’t make them secure, but dangerously vulnerable.
The Metropolitan Water District of Southern California is the vast water agency that stretches from Oxnard, north of Los Angeles, to the Mexican border 200 miles south, supplying water for 19 million people – half the state’s population. Since 1990, the number of people in the MWD has increased by four million, but the district uses less water in 2015 than it did in 1990. Southern California has added enough people to fill Portland and Las Vegas without adding any new water. All the population and economic growth that’s powered the region in the last 25 years has been accomplished while conserving water.
Water conservation often gets trivialized – low-flow showerheads, faucet aerators – in ways that disguise its power. But Southern California is just starting to change the water culture. Although use of recycled water in California has doubled in the last 20 years, it still accounts for only an estimated 11 percent of total urban water use in the state. Even when it comes to rain, Southern California is just getting started. The region’s sewers collect all the water that falls on urban areas as rain – often in just a few storms a year, but in huge volumes – and rather than saving it for future use, the system dumps that water into the Pacific.
But there are signs that people understand that the world has changed, that the Southern California culture needs to adapt. This spring, the MWD announced a dramatic expansion of a rebate program that encourages residents to remove their turf lawns and replace them with drought-tolerant plants. Las Vegas pioneered such “cash for grass” programs. Southern California’s entire $340 million in rebates was spoken for in a matter of weeks – with homeowners committing to remove 170 million square feet of lawn, the same amount it took Las Vegas 16 years to remove.
CALIFORNIA'S FARMERS are a more complicated story. As a group, they have adapted with determination and creativity to increasing competition for water. They also have done real damage to the state’s water resources as they have struggled to survive the current drought.
In 1980, almost no farmers in California used micro- or drip-irrigation. Today, one-third of the state’s irrigated acres depend on these techniques, and the amount of land that is flood-irrigated – a practice as imprecise as it sounds – has been cut in half.
Putting water right where the plants are, as drip irrigation does, means that although farmers apply 20 to 30 percent less water overall, individual plants get more water, and fields with precise irrigation have dramatically higher yields. Between 2000 and 2010, California farmers increased the value of their harvest by 40 percent for a fixed amount of water – in part through smarter irrigation, in part by switching to higher-value crops like the almonds and pistachios that have gotten so much attention during the drought.
Ultimately water problems are local. For people who live in Chicago or Dallas, not eating California tomatoes and lettuce, or skipping the California wine, won't help battle the drought.
But California has a long tradition of allowing anyone to pump groundwater from underneath their own land – not only without paying for it but without even recording how much they use. In fact, it is the only state in which groundwater has been largely unregulated. And in the drought, farmers are making up for the water they have lost under carefully regulated formal irrigation systems by pumping from wells – replacing about 70 percent of their missing water.
The unregulated pumping is over-drafting California’s aquifers, taking far more water out than will soon be replaced, even when rain does return. In some places in the Central Valley, the land itself is subsiding an inch a month or more because of the pumping, and the wells of towns and hundreds of homes have gone dry.
The farmers have been trading successful harvests in the drought for future water security. “People are counting on digging deeper and deeper into the ground, into the ‘water account,’ with the assumption that it will never dry up,” says David Orth, general manager of the Kings River Conservation District, which sits in the middle of the Central Valley, California’s agricultural heartland. “I’m not sure there’s much more room for resiliency.”
But here too, the current drought will prove to have been a turning point. In the fall of 2014, the legislature passed a far-reaching law that will not just regulate groundwater – it will permanently protect the state’s aquifers. Every aquifer in California will be mapped and measured, and farmers and communities will be allowed to pump out only the amount of water that will be returned, by nature or with human help. All groundwater will be managed as a permanently sustainable resource.
The sweeping groundwater law – considered the most advanced in the nation – is an example of how the crisis has opened the way for policy changes that would have been unimaginable just a few years ago, in a state where pumping groundwater has been considered a matter of personal freedom. Although the final rules balancing pumping and restoration don’t take effect until 2042, California farmers will have to adapt their practices again. California will have to pioneer ways to put rain and floodwater more efficiently back into aquifers.
WATER PROBLEMS CAN BE DRAMATIC, they can have far-reaching impact, but ultimately water problems are local. For people who live in Chicago or Dallas, not eating California tomatoes and lettuce, or skipping the California wine, won’t help battle the drought.
And while California has weathered the worst drought in its history with remarkable resilience, there is a limit to the state’s short-term adaptability. There’s no telling how long the drought will last. Since 2001, California has had only four wet years, or even average rainfall years. Californians may not be living in a drought. They may be living in their new climate.
Every community in the United States – indeed, in the developed world – has a water system, and every one of those water systems is at risk. But where the water seems to be flowing fine right now, residents may not see the risk, or want to – and that’s as true of water professionals as it is of ordinary people.
Any water utility should be asking three basic questions: How is the water supply we rely on changing? How would we cope if our water availability were 10 or 20 or 30 percent less than it is now? What can we do to build a cushion for our water supply and our water customers – can we teach people to use less, or create a second supply by reusing either wastewater or storm water?
If the answers to those questions are reassuring, then asking them is neither painful nor expensive. If the answers are scary, then asking the questions now is much less painful and expensive than it would be after waiting even six months or a year.
Those are the blunt lessons from the California drought that people anywhere – whether in arid areas like the Southwest or flush areas like the Great Lakes – should be taking to heart.
California has held up so well this time precisely because of all the slow but steady change in water policy and water attitude over the last 20 years. The state could be in crisis if the drought lasts another year or two – but it would have been in crisis already if not for the work already done.
And no one in California is waiting around for the rain to return. From the future skyscrapers of San Francisco to the future farmers of the Central Valley, Californians are putting in place innovative practices that will give their state a wider measure of resilience for the next drought.
